Dansen

Vanmorgen werd ik wakker met muziek in mijn hoofd. ‘Opstaan en snel, geen tijd te verliezen…’ De Dijk plopte op. Helemaal geen slechte wijze om de dag te beginnen. Ijzersterke tekst in combinatie met fijne jeugdherinneringen en aanstekelijke deuntjes. Niet dat ik direct uit de veren sprong, dat hield het beperkte licht van 16 december wel tegen. Maar enigszins geïnspireerd was ik wel om het dekbed open te slaan. Kom maar door met de dingen van deze dinsdag. Na hond, man, vogels en boeken schuif ik achter de laptop. De to-do-lijst is akelig lang en bij voorbaat onhaalbaar. Waarom maak ik die lijst eigenlijk? Als ik wil beginnen, herinner ik me de muziekjes van vanochtend. Die eerst maar eens even ‘opzetten’. Ik wist al dat ik oud was. Daar had ik de bevestiging van het woord ‘opzetten’ niet voor nodig. Wat nu als ik de heupen en mijn haren losgooi en ga dansen? Op z’n minst zorgt dat voor een hele andere dynamiek. Ik sta op… De hond opent z’n linkeroog en denkt er het zijne van. Ik ook. Hup! Vulkaan!