Geen dienst

Ze besefte zich, ik wordt, de pond vaart en de stijle berg beklommen. Alhoewel mijn hoofd en het toetsenbord protesteren, zeg ik er niets van. Ik heb namelijk geen dienst. Zit als tekstschrijver met een tik van spellingsspeurderitis in de vakantiemodus. Natuurlijk heeft mijn taal geen vrij, en steekt mijn verkeerde woordenwrevel af en toe de kop op, maar ik laat mijn zin er niet door verpesten. Als vorm van creatieve therapie schrijf ik de ergernis van me af. Eenmalig, zonder haast, lekker lui onderuit op de bank. De zon bakt ze behoorlijk bruin vandaag, de tijd tikt zomers door en er is in geen velden of wegen druk te bekennen. Voor het eerst in de afgelopen weken laat ik de tekst zijn gang gaan. Zit nog wel te broeden op een officieel bordje dat ik aan de gevel kan spijkeren waarop staat dat alle tekst ongehinderd, zonder veroordeling of kritische blik langs kan komen. Helemaal stilvallen lijkt me ook zoiets. Ik lees, luister en praat wel. Díe diensten gaan door. Ik moet manlief trouwens nog hardop instrueren dat ik ook van hem geen opmerkingen wil horen. Hij zit namelijk -ook- bij de taalpolitie. Erg hoor, twee van zulke fanaten die leven onder één dak. Die bij een interview van een groot sporter of bekend politicus keihard naar elkaar roepen: ‘af’! (Ik besefte me). En dan hoofdschuddend, handen ten hemel heffend, ogen rollend in de kassen, weer verder gaan.

Zo ook nu. Zonder dienst. (;-))