Gewoon beginnen

Gewoon beginnen

Druk, drukker, drukst. Ik zit voor dag en dauw achter mijn werktafel. Hond uitgelaten, koffie gemaakt en laptop open. Astrid keuvelt op de achtergrond. Er moet vandaag een hoop water door de zee. En dan is er ook nog een avondprogramma. Naar Theater Kikker in Utrecht voor de benefietavond voor Palestina naar aanleiding van de verschijning van de bundel J’accuse. J’accuse is een programma van Uitgeverij De Bezige Bij en ILFU. Toen ik een tijdje geleden deze kaartjes kocht, leek het een goede keuze. Mijn woede over de gebeurtenissen in Gaza en de onbestaanbare genocide daar in zo’n bijeenkomst te stoppen. Nu de werkdag is aangebroken, kan ik alleen maar denken aan de onrust die het telkens in mijn hoofd en hart creëert. Het is zo’n overheersend gevoel. Terwijl ik hoofd en hart vandaag eerst nog voor wat andere zaken nodig heb. Wat ik inmiddels meer dan ooit ervaar, is dat ik maar met één ding tegelijkertijd echt bezig kan zijn. Dus waar zit de knop ‘uit onrust’? Ik luister nog even naar radio 1 en zet dat dan op pauze. Symbolisch gebaar. Laat ik maar gewoon beginnen. Dat werkt soms het beste. Bij deze is de eerste tekst geschreven.

https://www.planteenolijfboom.nl