Hoofd op pootjes

Soms lukt het wel, soms lukt het niet. De rust te bewaren. Een deadline blijkt soms een doodnormale stip op de horizon waarop ik me relaxed focus. Gezeten achter mijn werktafel met uitzicht op de Etos (;-)). Koffie erbij, de viltstiften ter ondersteuning van de saaie aantekeningen en altijd inspirerende dichtbundels in de buurt.

Soms is een deadline echter een dreigende storm met donkergrijze rolwolken waar ik me niet in de buurt moet wagen. Dan ben ik aan het wegrennen in mijn hoofd, vlucht ik in onnozele huishoudelijke klusjes en maak ik ellenlange urenoverzichten alsof ik daarmee de tijd kan vastpinnen. En altijd schiet daarbij de zin Schlage doch, gewünschte Stunde door mijn hoofd. Alsof ik met die cantate hogere machten en krachten kan aanroepen die me helpen om te gaan met de stress van de deadline. Niet dat het helpt.

Er zijn andere dingen nodig om de rust weder te doen keren. Zo stuitte ik laatst in mijn uitwegzoekende rondgesnuffel op internet op een filmpje van Bram Bakker. Dat je hoofd veel verhalen verzint en vaak angstig liegt, en dat je lijf de intuïtie in zich draagt en altijd de waarheid spreekt. Daar moet je naar luisteren. Omdat je toch geen hoofd op pootjes bent. Ik daalde in mezelf af en voelde iets bruikbaars in die zin. Instant rust en een grote glimlach vielen mij ten deel.

Ik pakte de viltstiften erbij…