Meloenbubbel

Al weken loop ik met een haarclip in de vorm van een stuk watermeloen op mijn kleding. Reacties variëren van ‘wat een creatieve broche’ tot aan ‘is meloen je favoriet?’ Terwijl ik denk dat het overduidelijk is dat ik met die meloenafbeelding sta voor ‘stop de genocide van de Palestijnen’.

Als ik me op een donderdag om half zes richting station wil spoeden voor het potten- en pannenprotest, vraagt m’n collega of we nog even kunnen overleggen. Nee, zeg ik, want ik ga lawaai maken. Ze kijkt me vragend aan. De uitleg komt nauwelijks binnen als ik zeg Gaza? Genocide? Protest?

Blijkbaar valt het niet op dat ik bijna wekelijks bij demonstraties sta in Utrecht, Leiden en Den Haag. En dat ik het gedicht van de vermoorde Palestijnse dichter en docent Refaat Alareer regelmatig voordraag. Dat ik posters heb hangen op mijn raam in het zwart-rood-groen en wit. Naast die van Peace Now.

Ik leef in een meloenbubbel. Ik voer actie, spreek me uit over ‘nooit meer’ en lees over Palestina en Israël. Die rode kleren die ik draag, staan deze keer niet voor mijn Scharlaken Imperium. Al loopt een en ander vloeiend in elkaar over. Dat kan ook niet anders. Ik ben dezelfde Annet.

Buiten mijn meloenbubbel draait een andere wereld door. Waar sit-ins en kinderschoenen hele andere betekenissen hebben. Tot nu toe. Ik hoop dat de rode lijn actie van 5 oktober in Amsterdam meer mensen dan ooit op de been brengt. Om hardop te laten zien dat wij met meer zijn. Meer medemensen die opstaan tegen genocide, verhongering, deportaties. Omdat ze het hart op de juiste plaats hebben. Ik breng mijn bubbel. Breng jij de jouwe?