Omweg

Op de dag dat onze oudste 24 wordt, dat mijn ondersteuning voor Intel-apps eindigt, dat het stevig waait in Lomma in Zweden, het tijd wordt voor een nieuw pak koffie, dat ik weer eens een sok van een paar kwijt ben, en dat we concluderen dat teckels in de mode zijn, prijs ik me een gelukkig mens. Ik schrijf het maar weer eens op. In een blog om te delen. Ook voor mezelf omdat ik nog wel eens wil vergeten mijn zegeningen te tellen als ik in volle vaart bezig ben met het halen van deadlines en afronden van klussen.

Ik constateer dat ik een bizar eerste half jaar van 2026 heb meegemaakt. Waarin mijn vader overleed, mijn moeder achterbleef na 68 jaar samenzijn en mijn zus en ik een evenwicht vonden in ons samen-zijn. Dat terwijl de motor van de wereld aan alle kanten hapert en sputtert. Dat ik, gezeten in de camper, toch weer uitkom bij een punt dat ‘geluk’ heet. Al is geluk geen punt maar een richting. Onderweg naar ergens, via Fehmarn, Rügen, Stralsund, Rostock, Trelleborg. De keuze naar verder ligt open. Het geeft een vrijheid die me vervult van voldoening.

Reizen is met lezen en luisteren de kortste en leerzaamste omweg naar jezelf, schrijft Jan Brokken in Baltische zielen. Ik vond vooral de omweg. En weet dat er nog veel te reizen is.