Onbeschrijfelijk

Onwerkelijk. Onbestaanbaar. Onvergefelijk. Ondenkbaar. Onmenselijk. Ik heb er geen andere woorden -meer- voor. Geen andere weerzin. Geen andere woede. Geen andere waanzin. Wat is er toch in godsnaam aan de hand met onze regering? Waarom richten onze politieke leiders zich niet faliekant op? Waarom stellen ze zich niet teweer tegen de gen-o-cide in Gaza? Waarom vertellen ze niet onomwonden aan iedereen dat dit niet kan? Waarom zetten ze hun spierballen, op welke manier dan ook, niet in tegen de Israëlische oorlogsmachine? Waarom niet? Wat voor ogen, wat voor hart, heb je nodig om uithongering, misdaden tegen de menselijkheid, moorden, oorlogsmisdaden, genocide, onrecht en concentratiekampen te zien? Hoe ‘in your face’ wil je het hebben?

Sta op

Onbeschrijfelijk. Dat is het. De schrijver in mij stikt bijna in het niet kunnen vinden van woorden. Om zwart-op-wit te zetten dat dit zo ver voorbij alles is wat ik kan bedenken. Ik word misselijk van dit onrecht en van mijn eigen onmacht. Voel me zo slap en waardeloos. Ik lees vandaag de berichten weer op Linkedin. En alles wat ik doe, is een repost plaatsen, een reactie geven en enkele woorden ter motivatie schrijven. Ik sprak gisteren mijn ‘sta-op-maatje Annemiek Uitenbroek bij de sit-in voor Buitenlandse Zaken in Den Haag. Heb daar weer gestaan met een banner, en geluisterd. Op 7 augustus sla ik mee op Utrecht CS bij het volgende potten- en pannenprotest.

Nooit meer = nu

Wat ik inmiddels begrijp en voel, is dat opstaan nodig is. Dat ergens voor staan nodig is. Dat je mond opendoen nodig is. Dat schrijven nodig is. Dat woorden geven aan nooit meer = nu nodig is. Zwijgen kan niet langer. Is geen optie meer. Dus blijf ik staan. Ga ik door. Soms zo. Soms anders. Soms daar. Soms hier. Voor Refaat Alareer en al die anderen. En gebruik ik zijn woorden om de onbeschrijfelijkheid een vorm te geven:

 

                              If I must die

If I must die

You must live

To tell my story

To sell my things

To buy a piece of cloth

And some strings

(make it white with a long tail)

So that a child, somewhere in Gaza

While looking heaven in the eye

Awaiting his dad who left in a blaze-

And bid no one farewell, not even to his flesh

Not even to himself- sees the kite, my kite you made,

flying up above and thinks for a moment

an angel is there

Bringing back love

If I must die

Let it bring

hope

Let it be

A

tale

 

                                                                                        Refaat Alareer (1979-2023),

                                                                                        Professor of Literature and Creative writing

                                                                                       at the Islamic University of Gaza,

                                                                                      poet and Co-founder ‘We Are Not Numbers’.