Over Pippi Langkous en Pudding Tarzan

Elke keer als ik het hoofdstation van Groningen binnenrijd, kom ik langs het pand van de Puddingfabriek. Fascinerend lekker woord vind ik dat. De  puddingfabriek. Het herinnert me aan zoet, goed en mijn oma’s toetjes. En aan het boek Pudding Tarzan. Dat gaat over een jongetje dat gepest wordt en door iedereen als slap wordt omschreven. Op een dag krijgt hij van een heks toverkracht en kan hij verder spugen, beter voetballen en harder fietsen dan iedereen. Dat leek mij ook wel wat. In mijn wereld las ik me een weg door het leven. Logeerde ik, met een boek voor mijn neus, soms dagenlang in vierde, vijfde en zesde dimensies. Bivakkeerde ik tussen regels in allerhande zelfbedachte spannende plekken. Als een heuse Pipi Langkous lag ik languit in het vooronder van een bootje met sinas en zoute pinda’s, zat ik in een boomhut met een warme slaapzak en uitzicht over zee en woonde ik in een wereld zoals in Sjakie en de chocoladefabriek, maar dan met pudding. Zoet en goed! De stijve sinaasappel Saroma-pudding van mijn oma deed de rest. Met mijn fantasie kwam ik overal. Een blij dromerig en serieus kind dat langs de poort van de puddingfabriek de wereld in wandelde, en ontdekte. Nu keer ik vaak terug langs de Puddingfabriek naar Groningen. Mantelzorg-paspoort in de hand, gewapend beton-uitrusting voor de borst treinend in een ogenschijnlijk optimistisch gemoed van ‘dit klusje klaren we even’. Met twee ouders op afstand die veel zorg nodig hebben, zou ik wel wat Pipi Langkous-magie kunnen gebruiken. Afgemaakt met een toefje hekserij van Pudding Tarzan. Om er beter, verder en harder te kunnen zijn voor mijn vader, mijn moeder en mijn zusje. (;-))