Overwegingen in de stiltecoupé

Het is weer die tijd van het jaar dat we gedenken, herdenken en overdenken. Ik lees weer de verhalen over oorlogen en degenen die het beleefd, doorleefd en overleefd hebben. Ik hoor weer de oneliners over vrijheid en nooit meer. Die twee minuten kunnen mij niet lang genoeg duren, eigenlijk. Zittend in de trein, in de stiltecoupé op 4 mei om 20.00 uur.

Denkend aan Gaza, Westerbork, Sarajevo, Darfur, Aleppo, Auschwitz, Hirshima, Papua New Guinnea, Kigali, Kiev… Ik herdenk.

En toch is juist stilte niet het antwoord op de genocides, oorlogen, dehumanisering, ontbreken van solidariteit, doelbewuste vernietiging van landen en volkeren, schending van internationaal recht, grensoverschrijdende conflicten… Zouden er maar meer mensen hun mond opendoen en een tegengeluid laten horen. Want de zwijgende meerderheid is zo groot. Dat maakt hun stilte juist zo oorverdovend.

 

Terwijl de trein verder rijdt en de stiltecoupé verder verstilt, vraag ik je: waarom ben jij stil?

 

Het hoeft niet luid.

Het hoeft niet hard.

Het hoeft niet krom.

Het hoeft alleen recht.

Noem hun namen.

Die moeten gezegd.

 

Het hoeft niet los.

Het hoeft niet vast.

Het hoeft niet stijf.

Het hoeft alleen oprecht.

Noem hun namen

Die moeten gezegd.

 

Het hoeft niet mooi.

Het hoeft niet lelijk.

Het hoeft niet gek.

Het hoeft alleen heel echt

Noem hun namen.

Die moeten gezegd.

 

Ze moeten vrij

Ze moeten ver

Ze moeten vooralsnog tevoorschijn komen

Vertel hun verhaal

Geef lucht aan hun dromen

 

Ze moeten overal

Ze moeten ook

Ze moeten overhoord als ruis door de bomen

Vertel hun verhaal

Geef ruimte aan hun dromen

 

Ze moeten herhaald

Ze moeten nog een keer

Ze moeten voor altijd en niet voor heel even

-Heba Abu Nada (32) was romanschrijver en dichter.

-Atef Dabour (15) was lid van de sportclub Al-Hilal in Gaza.

-Awni Eldous (12) was een jonge YouTube-gamer met een eigen kanaal.

Ze hebben een naam, ze hadden een leven