Ruimte-verslag

De Zweedse egel, het geluid van veldleeuwerikken aan zee, waaien en zwaaien en Juffrouw Scholten. Het zijn koppen van blogs die nog in mijn pen zitten. Ik kom er tijdens deze workaction niet aan toe ze het levenslicht te laten zien. Heb ze op een kladje gekrabbeld zodat ik ze niet vergeet. De ruimte die valt op de reisdag wordt ingenomen door zoektochten naar de perfecte campingplek en klussen waar zoveel stretch in zit dat ik het begin en einde nauwelijks kan omvatten. De ruimte is er wel. Toch passen daar andere dingen in dan normaal. Al weet ik ook niet wat normaal is. Toen ik gistermiddag tegen alle planningen in alleen Kopenhagen in fietste en de vakantie bij z’n lurven pakte, herkende ik het gevoel ineens. Begreep ik welke actie nodig is. Ik moet mijn ruimte opeisen. Doen wat ik graag wil. Meer uitgesproken daarover zijn en niet telkens voegen. Dus ging ik naar de expositie Seven Deaths van de performancekunstenaar Marina Abramoviç in het  Cisternerne. De omschrijving van die plek klonk me als muziek in de oren. Het is een undergroundplek (letterlijk dus) waar je even uit het leven van alledag stapt en de tijd stil lijkt te staan. Het is een oud waterreservoir. Donker en vochtig. Het enige geluid is het druppen van doorsijpelend water. En de zang en de woorden die horen bij de zeven filmpjes van de voorstelling. Marina en het waterreservoir passen uitstekend bij elkaar. Iets met zwaarte en kracht. Iets met duister en nis. Toen ik weer opdook bovengronds had ik een leger hoofd. Dat vroeg om luchtig vermaak. Dan land je in Kopenhagen op de fiets als vanzelf bij de kleine zeemeermin. Dame op een eilandje in de Noorderhaven. Ook daar zag ik symboliek. Vanaf mijn eilandje neem ik nu even de ruimte in in mijn eigen hoofd. Ik eis mijn eigen ruimte daarin op. En quess what? Het werkt. Check.