Steden vereisen stalen zenuwen (*)

Als kind verloor ik me in Mexico-stad

Ondernam een speurtocht op papier

zo eenvoudig weggaan was dat

Ik ontdekte de tover, de gekte, het plezier

van miljoenensteden

 

Strakke straten die plotsklaps afbuigen

In een vouw of de hoek van de kaart

Om uiteengeklapt bijeen te komen in

een nerveuze wijk of hysterisch stadsdeel

(of buurt, district, rayon; synoniemen die me steeds wegleiden van het geheel)

 

Lanen die zich groter wanen

dan snel- en uitvalswegen

De flat die trots torent en boven ander woongenot is uitgestegen,

hoogover gebogen schaduwen werpend over warrige naamloze grond,

vergeten

Onbebouwd verrommeld en sprekend van verval direct naast de riviermond

Toen hokjes nog geen appartementen heten

 

Stille steegjes die verlegen wegkruipen in het hart van de bebouwing

Dichtgeslibte levensaderen, kransen van vernauwing

Zonder geur en kleur, zonder lawaai en ronkend verkeer

was het nog te doen

Maar toen Caracas op de proppen kwam met van alles veel te veel

en vooral mensen (in 1990 of zoiets?)

wist ik het weer

 

Ik moet hier niet zijn

Ben niet gemaakt voor deze chaos

Word gek als iedereen behalve ik weet waarheen

wegen leiden

Word ik ibbelig en raak overprikkeld van mijn haarwortels tot aan de kuiten

Kan alleen nog op de rand van een zenuwinzinking anderen vermijden

Onderwijl mompelend: laat me, alleen

laat mij hierbuiten, laat mij hierbuiten.

 

(*) vrij naar Bob den Uyl – Het reizen vereist stalen zenuwen