Stootjuk

Zondagochtend. Koffie met uitzicht op de bergen. Vroege vogels op de voor- en achtergrond. Kwikstaartje, zwarte roodstaart, mussen… Menno Bentveld. Ik verdrink in het zonlicht dat schijnt over de hellingen. Groene bossen en witte huisjes. Om me heen heerst rust. Geen nieuws te bekennen. En terwijl ik mijmer over sneeuw en ouders in Nederland, zie ik het ineens heel duidelijk voor me. Wat te doen, maar vooral wat te laten. Afstand creëert ruimte in mijn hoofd. De eeuwig bubbelende gedachten komen knarsend en piepend tot stilstand. Als een dieseltrein die de remise in gemanoeuvreerd wordt. Zachtjes tegen een stootjuk. Een spoorbeëindigsconstructie (met dit woord ga ik zeker galgje winnen!) dat ik ook gebruik. Hier nu in Spanje terwijl we op reis zijn, maar ook als ik terug ben in Nederland. Als ik weer hard aan de slag ga. Het zal wel weer te maken hebben met de dertien-jaar-kriebel. Die stak vaker in mijn leven de kop op en maakte de weg vrij voor nieuw en anders. Over wegen gesproken: we trekken de wandelschoenen aan. Beetje beweging is altijd fijn. Blik op de top en gaan. Speurend naar poëtische inzichten. Hasta luego, baby.