Wachten zonder verwachting

Met het mesje snijd ik het groen tussen de tegels uit. Dat is eigenlijk tegen mijn principes. Want ik ben van de school die het onkruid met wortel en al uit de grond trekt. Met blote handen. Dat is het echte schoonmaken voor de langere termijn. In tegenstelling tot de partij die voor ‘even’ netjes gaat en de snijmethode hanteert. De wortel laat zitten en dus binnen no time weer aan de slag kan. Maar goed, ik kan niet altijd alles volgens mijn eigen idealen doen. Ik heb namelijk haast. Ik moet snel achter mijn laptop. Er hijgt een deadline. Daarbij is het loeiheet in de volle zon, dus ook dat nijpt tot een supersnelle schoonmaakactie van het stoepje. Dit moet nu en kan niet wachten. Hoezo niet eigenlijk? Zit het groen me op m’n nek? Ik heb geen idee. Het voelt alsof ik pas verder kan als dit specifiek klusje is gedaan. Wachten is een werkwoord dat me niet echt ligt. Niet-wachten wel. Daar kan ik naar handelen. Te allen tijde. Terwijl ik aan mijn water voel (waar dat dan ook mag zitten) dat ik juist iets moet met wachten. Dat wéét ik. Daarom sprak het boek ‘Wachten, een levenshouding’ van Dirk De Wachter (je verzint het niet) me aan. Wachten als daad van verzet, van actie, van naastenliefde, van eigenliefde. Ik lees het. ’s Avonds op de bank, ’s avonds in bed. En besluit: laat ik voorlopig maar even wachten tot het moment daar is dat het toeslaat. Zonder verwachting. Dat. Wachten.

Dichtregels hierboven zijn uit gedicht ‘Eb’ van Maria Vasalis.